БУВ

Како е можно,една политичка партија,односно ,нејзиниот водач,кои на изборите немаа мнозинство од народот што ги подржува/избира/, кои изборите ги добиле со многу уцени,поткупи и заплашувања,како може да си дозволи да  истапува од името на целокупноста на народот,да извршува такви кардинални промени  што откорен го менуваат  историскиот развој на земјата, (нејзиниот идентитет),да  се смета како толкуивач на интересите на народот  за основните егзестијални прашања  од кои зависи  животот на секој граѓанин и судбината на земјата??

Како може да се дозволи некој самобендисан и воображен водач,што ја узурпирал власта,да прави се што ќе му скимне во главата,што може да доведе до катастрофални последици.Историјата ни нуди многу поучни примери.

Не е ли време овој народ на референдум да се изјасни за се ова што се прави ,без да се  побара негово мислење или негова согласност.Кога се навидум созреани услови  што бараат  одобрение и согласност од широките слоеви на населението,дали не треба да се подигне  глас за референдум,да се слушне што мисли и што сака овој народ.

ЈАС СУМ ЗА РЕФЕРЕНДУМ !

Честитките од органите на власта за божиќните и новогодишните празници НЕ ГИ ПРИМАМ; ми личат на лицемерство, при новите поскапувања на струјата, парното и другите потреби за елементарна егзистенција . Ми го загорчија животот.

Ако некој мисли вака нека ми се придружи.

Живописно опишана молитва за дожд во село Истибани  во декември месец  2о11 лето господово.Свештеникот, Душко Пецов,црковно лице во  богослужбена одежда,со христијанските  симболи и потребштини за богослужба го изведува  атрактивниот обред  упатен кон бога ,да ја услиши молбата , да дарува дожд.

Наоколу стојат селани со скрушен израз на лицата,како што доликува кога се изведува ваков  богослужбен чин. Толку познатото пеење на свештеникот,богоугодните дијалози на исплашените селани,напрегнатото исчекување,атмосфера во која е присутен страв и надеж-севкупната состојба  не пренесува во некое одамнешно време,во далечното средновековие.

…да му се помолиме на  Господ Бог да ни даде дождовни денови“,вели еден од селаните.

Човек занемува пред таа потресна слика .Зар не остана надеж во земните сили,останала надежта само во вишите сили.Кој тоа им го внушил на луѓето,дека нема друг излез,освен помошта од  бога?

Зар луѓето се толку очаени,па се препуштени на црквата , да ја врши својата средновековна мисија,да и помага на власта да манипулира со луѓето како што и одговара ?

И покрај неукоста и покрај потиснатоста,има нешто во тие души , нешто  што тлее.Сеуште постои здрава народна  мисла,што не може да ја уништи ни мракобесието на црквата,ни политичката демагогија на власта.

“ Да се помолиме нашите најмили да се вратат на родните огништа,тука да имаат работа и егзистенција,само така животот има смисла“- со солзи во очите (ни )рече старицата.

Дали има подрастична  оцена на црковната  сервилност?Дали има посилна осуда на дволичноста на власта,која го држи народот во заблуда?

—————————–

П.С.  “Интересно,половина  час  по молебенот,во овој крај започна да паѓа дожд“- го завршува текстот новинарот, кој  со тоа  станал  дел од молебенот.

Денес е 7 Ноември ,денес се навршуваат  94 години од Октомвриската револуција. Навираат мисли, сеќавања , како се празнуваше денот на Октомвриската револуција.Каде и да се празнуваше,се чувствуваше дека се празнува  нешто возвишено,од светско-историско значење.

Се празнуваше по затвори и во логори,во единиците на НОВ.Величествени беа празнувањата   во слободната земја,во време на обновата и изградбата.Секогаш сум го чувствувал како празник на душата.

Со годините,стануваше се појасна големината на  Октомвриската револуција ,која  ја прогласи  борбата против бесправието,за социјална правда.

Како денес го пречекувам 7 Ноември,денот  на Октомвриската револуција ?

Јас сум обичен граѓанин.Присутен сум во општествениот живот.Плаќам данок,гласам на изборите,се движам во матицата на секојдневните настани,се трудам да се однесувам како и другите  сограѓани.Сето  тоа го правам со умисла оти така треба да биде,така е редно.Се што правам  го правам како некаква обврска,должност.

Зошто понекогаш чувствувам како да ми е стегната душата.Гласам,а не знам зошто треба да гласам.Се вклопувам во празненствата,а не ги доживувам како празници.Настојувам да го сфатам сето тоа што станува околу мене и со мене како неминовност,што треба да го прифатам како живот што треба да се живее.

Неволно ме обземаат мисли и чувства за она што било и како било во едно не така далечно време.Се наложуваат и ме потчинуваат,го оживуваат   со конкретни ситуации и односи.На моменти,чиниш,повторно  го доживуваш.

Пак се тргнувам.Човекот како индивидуа  се менува,не може да не се менува,треба да живее и да го прифати тоа што го носи новото време.Таква е вистината на животот.

А може ли ,духовното наследство,што се наталожило од претходниот општествено-политички систем да се заборави,да изветрее.Не се тоа износени кондури,па ќе ги фрлиш,ќе ги заборавиш.

Можеш ли да го избришиш тоа што станало дел од твојот мисловен свет.И да сакаш,не можеш.Тоа е свест,сфаќања,погледи.Активно си живеел во еден друг општестено-политички систем.Сесно си делувал,по своја волја.Со децении се оформувал  индивидуалниот интелект.

И одеднаш,поставен си во сосема други општествено-политички односи.Треба да прифатиш една нова реалност.Треба да ја прифатам како мој свесен однос,да се поистоветам со неа како мое битие,да се сродам со сето она што се наложува како нова идејна и идеолошка содржина.

Конфликтот е неизбежен,сериозен  конфликт.Не е тоа располовување на индивидуата,па можат да коегзистираат и двете половини.Се судруваат две идеологии.Непомирливи.Конфликтната ситуација се разрешува,или не се разрешува,во зависност од личноста,од конкретната индивидуалност.

А 7 Ноември, 94-годишнината на Октоммвриската револуција,  ќе го празнувам,за себеси..

Борците од НОВ, на свечената академија по повод седумдесетгодишнината од 11 Октомври,денот на востанието,  испратија  Порака ,што го опфаќа  периодот  од  11 Октомври се до денес .Во Пораката  се настојува  да се приближи 11 Октомври до  нашето време ,како наш празник од сенародно историско значење.При освртот  на историското време од 70 години,во континуираниот редослед на најважните настани , беа присутни помирувачки сегменти  меѓу минатото и сегашноста,во прв план беа  истоветните цели ,заедничките  интереси,при што празнувањето на 11 Октомври имаше обединувачко значење.Пресвртните настани се движеа во иста насока.Изгледаше како да е најден некаков виртуелен духовен проток во кој беа избегнати,или не се согледуваа,конфликтните   ситуации.

Празник си е празник,не е место за конфронтации.И сепак,нешто како да недостасува.Недостасуваше,барем некако да се намнисаше,дека во тие 7о години се случија крупни системски промени,се изместија некои текстонски плочи.Дека развојот не врвеше рамномерно и праволинејно.И дали 11 Октомври секогаш имаше исто значење.?

Ми доаѓа на ум народната изрека: И волкот сит и јагнината на број.

А  11 Октомври историски си останува секогаш ист,зрачи силно како симбол на револуционерната антифашистичка борба.Избувна од недрата на измачената,поробена земја.Се појави искричаво во извонредно  сложени,тешки услови.

Бугарскиот окупатор  се претстави како ослободител.Спроведуваше тотална денационализација.Ја потчини земјата на интересите на германската фашистичка солдатеска.Имаше современа мобилна армија.На север и на југ беа расположени германските окупаторски трупи.Западниот дел од земјата беше окупиран од италијанската фашистичка војска.

Во земјата,граѓанските лидери преклонија глава пред окупаторите.Во  комунистичка партија,која  ја предводеше ослободителната  борба,не беа расчистени ривалските односи меѓу КПЈ и БКП.Требаше да се повика народот на борба против фашистичкиот окупатор,за ослободување на земјата од двојното,тројното капиталистичко ропство,за ослободување на државата што си ја немал.

11 Октомври  блесна како факел во таа темнина,го осветли патот на  антифашистичката ослободителната војна,во заедничкиот фронт на антифашистичките сили,  стана патоказ  за ослободување од  вековното ропство,за нов живот,за своја државност.Го разви црвеното знаме со симболите на социјално и национално ослободување.

Идеите и идеалите на 11 Октомври се вечни,не може да ги потемни или засени  ништо.Генерациите од нив ќе се напојуваат  како пример  како може и во најтешки услови да се опстои и да се избори за подобро утре.

Борците на НОВ со свечена академија го одбележаа 11 ОКТОМВРИ,денот на востанието на македонскиот народ  во 1941 година.Од свечената академија беше упатена генерациска порака   од живите  учесници во НОВ.По уводниот пристап за значењето на 11 Октомври,генерациската порака претставува краток историски преглед на поминатиот  70-годишен развој на општествениот и политичкиот живот во Република Македонија.Како што може да се разбере,тоа е период на крупни,пресвртни и решавачки настани  во опстанакот на земјата и на нејзината државност.Во хронолошкиот преглед  дадени се и оценки на клучните збиднувања,нивната улога во општественото движење.

Осмислувањето на извонредно значајните настани,нивната општествено-политичка суштина ,ги надминува рамките на пораката,уште повеќе што таа претендира на обопштување на историското искуство и го насочува идниот развој,претставува своевиден апел /завет/на идните генерации.

Да се собере во ваков концизен вид на една порака овој бурен и извонредно  значаен историски период ,со претензии на авторитетно искажување  на борците од НОВ како најмеродавни толкувачи ,во најдобар случај / тој/ може да биде пристрасен,едностран и непотполн.,не може да ја замени историската наука и нејзината историска вистина.Формулациите со една или неколку реченици  на круцијални прашања ,можат да бидат ризични,да доведат до погрешни сознанија.

Да си останела пораката како однос кон 11 Октомври,ден на востанието,и неговото значење,на неговиот антифашистички народно-ослободителен карактер,би било сосема достатно за одбележување на празникот.Се друго е историја и бара подруг пристап.

Штом го видов премиерот Никола Груевски на прославата на  АСНОМ во Пелинце,си реков,што бара  Никола Груевски кај АСНОМ-ците,творци на првата македонска држава НРМ?

Никола Груевски е премиер на македонската држава и има формално право да ја претставува државата  на вакви пригодни прослави.Но,можам ли да се апстрахирам од она што го знам за АСНОМ и она што го знам за Никола Груевски во овој  релативно долг период  кога е на политичка сцена?Нема ли контрадикторност,нешто како дисонанс, помеѓу  големината на делото  на  АСНОМ   и  општествено-политичката практика  поврзана со личноста на Никола Груевски?

Што не може да прифати здравата логика ?

Како може еден антикомунист да изразува почит за членовите на  АСНОМ,кои,скоро сите, беа комунисти?

Како може водач на една конзервативна десничарска партија   да изразува почит кон партизаните,борци против фашизмот,предводени од Комунистичката партија?

Како може да изразува почит кон творците на првата македонска држава,Народна Република  Македонија,а со презир да се однесува кон системот на народна демократија што тие го воспоставија?

Како може на ова свето место да зборува за демократија,кога ги  сузбива демократските институции и спроведува диктаторски режим?

Како може да ги поздравува творците на македонската држава,кога ги игнорира историските закономерности  на научно заснованата историска вистина.

Меѓу повеќето прашања е и прашањето: Дали Никола Груевски беше најпогодната личност на свеченото одбележување на Првото заседание на АСНОМ,како претставник на македонската држава?

Дали во сето тоа само јас гледам некаква нелогичност?

Веќе е присутна празнична атмосфера  во врска со претстојниот празник ИЛИНДЕН.Во сеќавањето ми е празнувањето на Илинден во претходните години.Обично,партијата на власт настапува со реферат во кој  изнесува што направила и со пропагандни фрази навестува  што ќе направи.При  толкувањето на историските настани доаѓа до израз  тенденциозно,партиско осмислување.Притоа, владеачката партија се претставува како најдоследен продолжувач на илинденските традиции. Сите празнични манифестации  се партиски обоени.Се добива претстава дека не се празнува општонароден празник,ами партиски празник..И другите партии на свој начин го одбележуваат празникот.

Вакво, партизирање во прославувањето на Илинден остава мачен впечаток на партиско приватизирање на големиот празник.

Празнувањето  на Илинден секгаш имало општонароден карактер.Свет спомен за херојскиот подвиг на востаниците,длабоко врежан во историската памет на народот.

Историското значење на историските настани,пред и по Илинден, се предмет на историската наука и на другите научни дисциплини.Создаден е огромен фонд од историски источници,документи,историски мемоари,историски научни истражувања и уметнички дела,што не дозволуваат произволно,ненаучно толкување на историските  факти.Секое празнично пригодно третирање на историските збиднувања значи присвојување на историската вистина и злоупотреба на историското минато.

Илинденскиот манифест бил повик на востание  на сите поробени и потиснати за слобода и социјална правда,без разлика на национална и верска припадност.Илинден е празник на македонскиот народ,на македонската нација,на сите народности и националности што живеат во македонската држава и на оние што пливнале во светот.

Духовното наследство на Илинден го крепел  духот на народот и во најтешките искушенија,поттикнувал на нови борби и подвизи.

Достојно да го прославиме Илинден,со пиетет  да се присетиме на илјадниците востаници кои го положија  животот за доброто на идните поколенија.Да ја искажеме нашата благодарност за  нивното величие во борбата за слобода на татковината.Чесно да го зачуваме нивниот завет.

Историското значење на духовното богатство на Илинден не и дава право на приватизација на празнувањето на која и да е партија.

Излегувањето на младите на улица го разбирам, не само како протест против најжестоката пројава на зверското лице на  диктатурата,младите  ја сфатија тоталната фалсификација на изборите и планомерното разорување на земјата. Младите секогаш биле  јадрото на прогресивните движење. Тие ќе најдат начин за организиран отпор на тиранијата која што ја загрозува и нивната иднина.зошто ги поддржувам протестите на младтите